شعر گریه مال مرد نیست از محمدعلی رضازاده

محمدعلی رضا زاده
محمدعلی رضا زاده

شعر عاشقانه گریه مال مرد نیست از محمدعلی رضازاده

 

ماه من! شنیده ام ، از زبان این و آن ؛ مرد مال گریه نیست ، گریه مال مرد نیست !

هی سوال میکنید؛ – روی گونه های تو ، اشک ها برای چیست ، گریه مال مرد نیست !

مرد : خشم بی درنگ ، مرد: شکل پاره سنگ ، منظری بدونِ روح ، بیشه ای پر از پلنگ…

زن ؛ ولی همیشه اشک ، معبدِ ملایمت ، زن ، چقدر عاطفی ست ، گریه مال مرد نیست !

گرچه رنج مان به راه ، گرچه زخم مان عمیق ، دست های مان تهی است ، چند بار گفتمت –

چند بار گفتمت ؛ – در حضور این و آن ، هی نمی شود گریست ، گریه مال مرد نیست !

ای تب گریستن ! ای حریمِ بی کران ! اتفاق ناگهان ! انفجار بی امان !

طفلِ گریه لج نکن ! بغض من صبور باش ! آه اشکِ من بایست ! ، گریه مال مرد نیست

من که مرد نیستم ، گور سرد نیستم ، حسرت نهفته ی پشت درد نیستم!

نه شما به من بگو ! می شود چه گونه ماند ؟ می شود چه گونه زیست ؟ گریه مال مرد نیست ؟

منرد بغض کرد و …نه! مرد گریه ؟… نه .. نکرد ! مرد مرد مرد مرد پس بگو در این سکوت

هق هقی که می رسد – جز تو هیچ کس که نیست – این صدا صدای کیست ؟ گریه مال مرد نیست !

مرد گریه می کند ، هی نگاه می کنند ، نیش خند می زنند ، اشتباه می کنند !

زیر چتر مشکی اش ، می زند به خود نهیب : «مرد مال گریه نیست ، گریه مال مرد نیست !»

ابر ها گریستند ، چون که مرد نیستند ، مثل رود زیستند ، چون که مرد نیستند !

مرد سطرِ آخرِشعر را ، چنین نوشت : ( همچنان که می گریست ) –   گریه مال مرد نیست

شعر گریه مال مرد نیست از محمدعلی رضازاده

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*